Şule
Gürbüz - Ağrıyınca Kar Yağıyor -
Notlar
Mitos Yayınları,
(Blog notu: şiir, eşelenmeye gelmez)
Zaman akıp giden bir nehir değil insanın omuzlarına binen bir
yüktür.
“Öbür yanım benden de yaşlı” dizesi yaşarken
yaşlanmış bir ruhun ağırlığını taşıyor.
“Ölü bir gecenin sandukası gibi ağır ve çileli…”
Yalnız için gece, bir tabuta dönüşür.
Yaşam ile ölüm arasında: “…söyleyemediklerimim – henüz ölü
bile değilim.” Olana dair elinde olmayandan başka bir şey yok ve bu durum “henüz
ölü bile değilim” ifadesinde, muhatabını bulamayan bir “şikayet” olarak belirir.
GEÇ KALMIŞIM başlıklı şiirde zaman, hep ertelenir ve bu
ertelemeler arasında gidip-gelen insanı tüketir. Zaman bu boyutuyla akmayan,
birikip, taşan ve insanı yoran yüktür.
“Yaşam ne güzeldin olmasan.”
Yalnızlık ve kimsesizlik; “gömütsüz dinsiz-im” ifadesinde
insanlardan, kimliklerden, geleneklerden kopmuş, mutlak bir yalnızlığı ifşa
eder.
Yalnızlık; kar, buz ve soğuk gibi sıcaklıktan (canlılıktan) yoksun
imgelerle vurgulanır: “Avucunda yarıyarıya donmuş bir gün…” / “…bir
kahvenin ılık bırakılmışlığı,”
“Cama vuran kar taneleri yüzümdeki acıyı elinde sıkan /
anın canını daha da acıtan ve cama geçiren dişlerini” dizelerinde soğukla
büyüyen, cisimleşen yalnızlık şairin canını yakan bir varlığa dönüşür.
“Sen” sesinden yoksun kişinin bedeni parçalara ayrılarak,
deforme edilerek ifade edilir: “Yorulmuş ellerim…” / “kırık
gözbebeklerim…”
Ölüm korkulan bir son değil, yalnızın kalbinde soluklanan ikiz
kardeştir.
“Ölüm kurtuluşsa yaşam ölümdür” dizesiyle hayatın ölümden
daha yorucu olduğunu beyan eder.
Hayal kırıklıklarına ve düşlere karşı kendini koruma çabasını
“Bir tesbih böceği sırtüstü düştüğünde / nasıl düşleri biterse / öyle sırt
çeviriyorum düşmeden tüm düşlere.” dizeleriyle ifade eder.
Hayata karşı yorgunluğun ve kayıtsızlığın ifadesi: “Yaşam
/ seni geri verdim / geri verdim / geri verdim...”
…

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder