9 Kasım 2026 Pazartesi

Şule Gürbüz - Ağrıyınca Kar Yağıyor - Notlar

Şule Gürbüz - Ağrıyınca Kar Yağıyor - Notlar

Mitos Yayınları,

 


(Blog notu: şiir, eşelenmeye gelmez)

 

Zaman akıp giden bir nehir değil insanın omuzlarına binen bir yüktür.

“Öbür yanım benden de yaşlı” dizesi yaşarken yaşlanmış bir ruhun ağırlığını taşıyor.

 

“Ölü bir gecenin sandukası gibi ağır ve çileli…” Yalnız için gece, bir tabuta dönüşür.

 

Yaşam ile ölüm arasında: “…söyleyemediklerimim – henüz ölü bile değilim.” Olana dair elinde olmayandan başka bir şey yok ve bu durum “henüz ölü bile değilim” ifadesinde, muhatabını bulamayan bir “şikayet” olarak belirir.

 

GEÇ KALMIŞIM başlıklı şiirde zaman, hep ertelenir ve bu ertelemeler arasında gidip-gelen insanı tüketir. Zaman bu boyutuyla akmayan, birikip, taşan ve insanı yoran yüktür.

“Yaşam ne güzeldin olmasan.”

 

Yalnızlık ve kimsesizlik; “gömütsüz dinsiz-im” ifadesinde insanlardan, kimliklerden, geleneklerden kopmuş, mutlak bir yalnızlığı ifşa eder.

Yalnızlık; kar, buz ve soğuk gibi sıcaklıktan (canlılıktan) yoksun imgelerle vurgulanır: “Avucunda yarıyarıya donmuş bir gün…” / “…bir kahvenin ılık bırakılmışlığı,”

“Cama vuran kar taneleri yüzümdeki acıyı elinde sıkan / anın canını daha da acıtan ve cama geçiren dişlerini” dizelerinde soğukla büyüyen, cisimleşen yalnızlık şairin canını yakan bir varlığa dönüşür.

 

“Sen” sesinden yoksun kişinin bedeni parçalara ayrılarak, deforme edilerek ifade edilir: “Yorulmuş ellerim…” / “kırık gözbebeklerim…”

 

Ölüm korkulan bir son değil, yalnızın kalbinde soluklanan ikiz kardeştir.

“Ölüm kurtuluşsa yaşam ölümdür” dizesiyle hayatın ölümden daha yorucu olduğunu beyan eder.

 

Hayal kırıklıklarına ve düşlere karşı kendini koruma çabasını “Bir tesbih böceği sırtüstü düştüğünde / nasıl düşleri biterse / öyle sırt çeviriyorum düşmeden tüm düşlere.” dizeleriyle ifade eder.

 

Hayata karşı yorgunluğun ve kayıtsızlığın ifadesi: “Yaşam / seni geri verdim / geri verdim / geri verdim...”

… 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder